آخرین خبرها
عضویت

بازداشتهای مخفی

 وقوع گسترده یا منظم “ناپدید شدن اجباری”، آنگونه که در حقوق بین الملل تعریف شده، جنایت علیه بشریت به شمار می آید و هر کشور طرف با این معضل، باید جنایت ناپدید شدن اجباری را با تعیین مجازاتهای مناسب، قابل پیگرد و تعقیب کند.

در جمهوری اسلامی ایران علاوه بر نیروی انتظامی به عنوان نهاد رسمی مسئول در جلب و بازداشت، سازمانهای موازی و پیچیده ای چون اداره اطلاعات، سپاه، بسیج و نیروهایی خودسر ملقب به لباس شخصی که عمدتا وابسته به سه سازمان اولی هستند، هم دارای اختیار بازداشت، حتی بدون احکام قضایی و بدون محدودیت زمانی هستند.

بررسی رویکرد دستگاههای امنیتی در جمهوری اسلامی ایران، نشانگر آنست که ناپدید نگاه داشتن شهروندان بازداشت شده با سه هدف زیر دنبال میشود:

۱- مخفی نگه داشتن مرگ ناشی از شکنجه فرد بازداشتی که در مواردی همچون مرگ ستار بهشتی، وبلاگ نویس و زهرا کاظمی، خبرنگار، منجر به موج شدیدی رسانه ای بر علیه حکومت میشود.

۲- جلوگیری از تحقیق درباره کشف سرنوشت فرد بازداشت شده یا مکان بازداشت و بعضا تکذیب بازداشت به منظور عدم دسترسی فرد بازداشت شده به حمایتهای قانونی و کشف حقیقت.

۳- ایجاد فضای رعب و وحشت برای اعترافات اجباری و القای اتهامات طراحی شده به فرد بازداشت شده که معمولا در دوره زمانی محدود انجام میشود

۴- جلوگیری از پیگیری قانونی بر علیه شکنجه و موارد نقض حقوق یک زندانی پس از آزادی

“اعلامیه جهانی حمایت از اشخاص ناپدید شده اجباری”، که طی قطعنامه شماره ۱۳۳/۴۷ مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ به تصویب رسیده است، ناپدید سازی اجباری را عامل خودداری از تحقیق درباره کشف سرنوشت یا مکان اشخاص مربوطه یا تکذیب اذعان به محرومیت آنها از آزادی دانسته و این رویکرد را تضعیف عمیق ترین ارزش‌های هر جامعه متعهد به احترام به حاکمیت قانون، حقوق بشر و آزادی‌های اساسی اعلام نموده و رویه سیستماتیک چنین اقدامی جرم علیه بشریت خوانده است.

پس از این مقدمه، اعلامیه جهانی حمایت از اشخاص ناپدید شده اجباری، اینطور ادامه می دهد که هر گونه اقدام به ناپدید سازی اجباری، اشخاصی را خارج از حمایت قانونی قرار داده و درد و رنج شدیدی را بر آنان و خانواده‌هایشان وارد می‌نماید. چنین عملی موجب نقض قواعد و مقررات حقوق بین المللی است که حق شناسایی شخص نزد قانون، حق آزادی و امنیت شخصی، حق آزادی از شکنجه یا سایر مجازات‌ها یا رفتار ظالمانه، غیر انسانی و تحقیر آمیز را تضمین نموده‌اند. همچنین این اقدام، حق حیات را نقض یا تهدیدی فاحش نسبت به آن محسوب می‌گردد.

 

در همین خصوص کارگروه ناپدیدشدنهای اجباری و غیر داوطلبانه توسط سازمان ملل برای بررسی شکایات در خصوص اشخاص ناپدید شده اجباری پیش بینی شده است که موارد ارعاب، آزار و اذیت یا انتقام از بستگان افراد ناپدیدشده، گزارش شاهدان ناپدید شدن فرد یا گزارش خانواده او، بستگان یا سازمان‌های غیر دولتی، مدافعان حقوق بشر یا افراد که با ناپدید شدن‌ها ارتباط دارند به آگاهی دولت‌های مربوطه می‌رسد و از آن‌ها خواسته می‌شود برای حفاظت حقوق اساسی همه افرادی که تحت تاثیر قرار گرفته‌اند، گام‌های لازم را بردارند. مواردی از این قبیل که نیازمند مداخله فوری هستند به طور مستقیم و با استفاده از سریع‌ترین ابزارها و روش‌ها به وزرای امور خارجه گزارش می‌شوند.

 

 

 

عضویت در کانال تلگرام سازمان ملی و میهنی ایران

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

Translate »